Hulp om scootmobiel....

Hallo…. Ik ben een 57 jarige vrouw wonende regio gelderland, alleenstaande met mijn hondje. Enkele maanden geleden veranderde mijn hele leven van het ene op andere moment van een leven waarin ik graag erop trok met mijn hondje, mijn boodschapjes deed, waarvan ik genoot van de praatjes met mensen die ik tegenkwam, de winkeliers waar ik haast dagelijks kwam, de wandelingen met mijn hondje waarin ik ook altijd wel andere baasjes met hun trouwe viervoeters tegen kwam en zo raalkte ik spontaan met deze in contacf , maar ook mijn vrienden waar ik graag af en toe eens heen kon, voor een bakkie koffie, dagje camping bezoek, braderieen met ze bezocht etc etc…. Hoe dan ook ik genoot van dit leven. Tot hier ruim 4 mnd geleden aan dit alles plots een einde kwam, nadat ik mij ziek voelde, en dacht dit na een paar dagen uitzieken wel weer over zou zijn… werd dit enkel maar erger en erger na ruim 3 weken aangesukkelt te hebben kon ik niets meer dan zitten blijven, elke inspanning hoe klein ook, zelf een toilet bezoek was haast onmogelijk geworden. Het gevoel in mijn hoofd zo duizelig, zo licht ik begon het steeds benauwder te krijgen zo erg ik haast niets meer durfde te doen omdat ik bij elke x ik ook maar enkele stappen in huis zette ik zo benauwd kortademig naar lucht happend moest gaan zitten en het dan soms uren duurde ik mij weer wat meer lucht kon inademen … een bezoek van de huisartsenpost op een avond leidde tot een rit in de ambulance omdat uit onderzoek van de huisartsenpost bleek mijn saturatie maar 88 was, mijn hartslag 125 p.m en dit tesamen kon duiden aan hartfalen….. gelukkig werd dit voorkomen en bleek na ziekenhuis onderzoek dit alles door mijn longen werd veroorzaakt, hierop volgde de weken erna x op x een antibiotica kuur, pretnison kuren beide kuren 3x in 5 weken maar nniets sloeg aan, ik was futloos, kon niets meer… dagen nachten ik snakte naar lucht bij elke stap ik deed, mijn hondje kon ik niet meer uitlaten en hield de achterdeur hele dagen wijd open voor haar uit nood, ik bestelde mijn hoognodige boodschappen online die de bezorger op mijn tafel zette, waarna ik ze vanuit mijn stoel kon pakken deze stonden dan de hele week daarop iets naar of uit de koelkast e.o keuken brengen…. Ik kon het niet meer. Inmiddels heb ik menig onderzoek gehad, waaruit blijkt mijn longfuncties totaal zijn beperkt, ik hierdoor niets dan rust rust en nog eens rust moet houden want elke stap maakt mij weer naar lucht happen, hierdoor krijgt mijn hart te weinig zuurstof dit maakt mijn hart zo hard moet werken dit leid tot deze enorme hartslagen p.m, die kunnen leiden tot nog meer complicaties aan hart e.a organen… inmiddels ben ik voor onderzoeken bij cardioloog alsmede bij de longarts in onderzoek maar tussen alle onderzoeken zitten soms weken die ik weer moet wachten thuis, waar ik nog steeds nirts anders kan dan zitten blijven omdat ik mij bij elke stap weer snakkend naar lucht mijn hartslag voel bonken ik mijn hele dagelijkse sociale leven kwijt ben geraakt. Na maanden kwam een vriendin met het idee een scootmobiel de oplossing kon geven hiermee hoefde ik mij niet in te spannen zou ik hiermee mijn leven voor zover mogelijk weer wat terug kunnen krijgen, hiermee weer wat met mijn hondje eruit zou kunnen,mijn boodschapjes zo kon doen , mij verplaatsen zonder ik mijzelf zou hoeven inspannen…. Dit zou mijn leven weer wat vreugde geven dacht ik meteen, alleen hoe kom ik aan een scootmobiel, geld heb ik niet ervoor ik heb nauwelijks 50 p.w om van te leven tot we op internet zagen dit bij de gemeente kon worden aangevraagd vanuit de wmo. Dit heb ik diezelfde dag online ingevuld om zo de aanvraag te starten die volgens de site al met al 8 tot 12 weken zou duren er na een gesprek e.d een besluit zou volgen hiervoor wel of niet in aanmerking te komen? Inmiddels alweer 2 mnd verder maar nog steeds geen enkele reactie of afspraakvoor dat eerste belangrijke gesprek waarna men nog weken nodig heeeft dit te onderzoeken overleggen …. En ik dan ook nog steeds de deur niet uit kan, lopen onmogelijk is, ik totaal de moed aan het verliezen ben zelfs het leven ga haten als dit nog langer moet doorgaan, tot ik deze site vandaag tegenkwam, ik wist niet wat ik las, een verzoek crown funding te vragen omwille mijzelf alsmede mijn hondje haar leven, ons leven! Ik hoop er mensen zijn die mij en mijn hondje op deze manier zouden willen gaan steunen elke euro is er 1 waar ik enorm dankbaar mee zou zijn, zo hoop ik hiermee de kans te mogen krijgen ik uiteindelijk de zo belangrijke scootmobiel die mij de zin van het leven wat terug zou kunnen geven, ik durf haasrt niet te hopen maar toch deze stap zet, wie weet gaat het dan toch nog lukken en ben ik in afwachting van nog alle komende onderzoeken enorm geholpen hiermee en kan ik zo een deel van van mijn dagelijkse, wekelijkse dingen weer gaan doen! Ik dank ieder die dit leest, dit zou willen delen, ons hiermee zou willen/kunnen gaan helpen…. In afwachting van deze oproep, heeft dit me toch weer wat hoop gegeven op een kans ik weer naar buiten kan gaan in de nabije toekomst!